Jeśli chcesz wbić gwóźdź, weź młotek. Nawet najlepszy śrubokręt nie zrobi tego dobrze. Jeśli chcesz wkręcić śrubę, żaden młotek ci nie pomoże. Narzędzie nie jest dobre samo w sobie — jest dobre wtedy, gdy rozwiązuje konkretny problem. Dokładnie tak samo jest z konfiguracją nurkową.
W szkoleniu nurkowym słowo „standard” budzi zwykle bardzo dobre skojarzenia. Standard oznacza porządek, bezpieczeństwo, przewidywalność i gwarancję, że certyfikat wydany w jednym miejscu powinien znaczyć mniej więcej to samo co certyfikat wydany kilka tysięcy kilometrów dalej. Przynajmniej w teorii.
Nurkowanie solo należy do tych tematów, przy których dyskusja często kończy się, zanim zdąży się na dobre rozpocząć, ponieważ wystarczy wypowiedzieć słowo „solo”, aby ktoś natychmiast przypomniał, że nurkować należy w systemie partnerskim. Trudno się z tym nie zgodzić, przynajmniej dopóki nie zaczniemy zadawać mniej wygodne pytania o to, jak ten system partnerski wygląda w praktyce, na czym właściwie polega i czy człowiek płynący kilka metrów obok rzeczywiście jest naszym partnerem, czy jedynie innym nurkiem znajdującym się przypadkiem w tej samej części akwenu.
Kończysz kursy. Zdajesz egzaminy. Przez lata zdobywasz doświadczenie, inwestujesz w sprzęt, budujesz swoją reputację i bierzesz pełną odpowiedzialność za osoby, które szkolisz. Gratulacje. Jesteś już instruktorem. No… prawie.
Po raz kolejny w środowisku nurkowym trwa dyskusja o tym, ilu kursantów jeden instruktor jest w stanie rzeczywiście i skutecznie szkolić pod wodą. Padają różne liczby, porównywane są standardy, doświadczenia i różne modele szkolenia. Ostatecznie jednak pytanie jest bardzo proste: w którym momencie grupa szkoleniowa przestaje być grupą szkoleniową, a staje się tłumem, nad którym instruktor jedynie próbuje zapanować?
